Onze laatste blog!

18 mei 2018 - Lima, Peru

Woensdag 16 mei - een dagje Arequipa

Deze dag doen we het een beetje rustig aan. We ontbijten in het zonnetje. Terwijl Lydia alvast incheckt voor de vlucht van aanstaande donderdag en de blog upload, gaat Jessica naar de markt om eten en water te kopen. We lunchen samen met wat speciale dingetjes van hier en gaan dan de stad in om een tour te boeken en een klooster te bezichtigen. We lopen verschillende reisbureautjes af, voor we beslissen waar we de tour boeken om te gaan raften. De prijzen verschillen namelijk, terwijl ze overal hetzelfde aanbieden. Als de beslissing genomen is nemen we (als het goed is voor de laatste keer) geld op, en betalen we het bureautje. We lopen verder naar het klooster Santa Cathelina, één van de mooiste religieuze gebouwen van Peru. Het gebouw beslaat een heel blok en heeft crème, hoge muren en wat torens. Het materiaal van de muren is van ‘sillar,’ een vulkanisch gesteente, wat uit allerlei onderdelen bestaat. Als we binnenlopen komen we in een stille sfeer. We horen muziek uit de Renaissance en in de verte raast het straatverkeer. Afgesloten van de buitenwereld lopen we door de straten van het klooster en kunnen we talloze kamertjes van vroegere nonnen bekijken. Soms komen we een keukentje tegen, waarin de zwartgeblakerde muren te zien zijn. Op een verhoging van steen werd er gekookt met het vuur van brandhout. Het is erg interessant om te horen hoe meisjes van 12 een klooster binnenkomen en na 4 jaar de keus maken om hun belofte af te leggen of terug te gaan naar hun familie. Dat laatste gebeurde het minst vaak, aangezien het een schande voor de familie was. Op erg jonge leeftijd werden dus grootse beslissingen gemaakt met gevolgen voor het hele leven. We komen er achter dat er nog steeds echt nonnen in het klooster leven, afgesloten van het toeristische deel. We lopen een route via een plattegrondje en komen onderweg een wasserij tegen, bestaande uit een rij halve kruiken. Er zijn verschillende pleintjes met mooie bomen en ontelbaar veel muurschilderingen. We komen in een kapelletje, zien de plaats waar de nonnen zitten tijdens de zondagse dienst (afgesloten van het gewone volk), en we hebben nog een mooi uitzichtpunt over de stad als we een paar trappetjes omhoog gaan. Na anderhalf uur hebben we vrijwel alles gezien en keren we weer terug in de drukte van de stad. We beseffen dat de ‘wereld’ best een angstige plek is als je altijd zo rustig en eenvoudig leeft, dicht bij God en ver van de wereldse invloeden. Voor ons wordt het tijd om wat te eten want we rollen om van de honger. Bij een straatverkoopster eten we een zoet broodje en aangekomen in het hostel beginnen we snel met koken. De laatste rijst gaat in de pan, samen met een groentemix van kool, wortel, maïs, boontjes en nog wat onbekende dingen. We bakken aardappeltjes er bij en genieten er even later van op ons balkon, met het uitzicht over de stad. Na het eten doen we de afwas en duiken we in bed. Ons laatste nachtjes in Arequipa, want morgenavond hopen we met een binnenlandse vlucht in de hoofdstad Lima te landen.

Donderdag 17 mei - raften en vliegen naar Lima

Zoals we inmiddels gewend zijn, worden we vroeg in de ochtend wakker. Na ons laatste eigen gemaakte ontbijt gegeten te hebben, pakken we onze tassen vliegklaar in en gaan we nog even de stad in om wat dingen te regelen. Veel tijd hadden we niet, want om 11:00 worden we bij het hostel opgehaald om te gaan raften. Hoewel Peruanen vaak niet erg van de tijd zijn, kwam er om 10:59 iemand naar ons toe die vroeg of wij Lydia en Jessica waren. Eenmaal in het busje reden we naar een gebouwtje waar we een wetsuit, waterschoenen, zwemvest en een helm kregen. Vervolgens was het nog een kwartier rijden naar het startpunt. Eenmaal hier aangekomen zien we de kolkende rivier Chili waar we met onze boot een tocht over zullen maken. We krijgen een peddel in onze handen geduwd en de instructeur legt ons uit hoe het raften werkt. Omdat er veel stenen in de rivier liggen en er soms best een hoogte verschil is, is het belangrijk dat we de commando’s goed kennen. Normaal zit je op de rand van de boot, maar als er een sterke daling of stroming is, moeten we direct in de boot gaan zitten. Na op het droge geoefend te hebben, is het tijd voor het echte werk. De boot wordt het water in geduwd en heeft door de stroom meteen een behoorlijke vaart. De stroming van het water zorgt ervoor dat je niet hoeft te peddelen om vooruit te komen, maar dat je alleen wat hoeft te doen om te sturen. Het is fantastisch om de boot tussen (en soms over) de stenen te zien gaan. Op de roep van de instructeur peddelen we ijverig. Zo nu en dan kondigt hij aan dat we geconcentreerd moet zijn, omdat er een moeilijk punt aankwam. Een aantal keer bleven we inderdaad tussen een paar grote stenen steken en stroomde onze boot vol met het koude, kolkende water. Maar met wat tips kregen we het iedere keer snel weer los en werden we weer meegenomen door de stroom. Bij een paar uitstekende rotsen in het water, stopte we even met raften en we vroegen ons af wat er ging gebeuren. De instructeur gaf aan dat we uit het bootje moesten stappen en even op de rots moesten wachten. Al snel hadden we door wat er ging gebeuren. Het was de bedoeling dat we vanaf de rots in het koude water zouden springen. Even stonden we naar het water te turen of dit echt wel kon, maar al snel sprongen de eerste en stonden wij vooraan om de sprong te wagen. Met een flinke spring belandde we diep in het koude water en werden we een stuk met de stroom meegenomen. Op moment dat we boven kwamen, dreven we naast het bootje waar we meteen in werden getrokken. Na deze bijzondere ervaring voeren we weer verder met de stroom mee. Dat raften niet zonder gevaar is, bleek halverwege de tour. De fotograaf die foto’s van ons maakte, zat in een eenpersoonskano. Bij een van de moeilijkere punten, kantelde zijn kano om en werd hij een eind ondersteboven meegesleurd door stroom. Aangezien hij de kano niet recht kreeg, moest hij zich losmaken en belandde in het water. Gelukkig voeren wij achter hem, dus toen wij langs hem kwamen, trok onze instructeur hem bij ons aan boord. Hierna genoten we weer van de avontuurlijke tocht. Wat ons wel opviel is dat de boot waarin we zaten erg stabiel op het water ligt. Soms vallen we best een eind naar beneden, maar omvallen is haast niet mogelijk. Na anderhalf uur bereiken we het eindpunt en stappen met een voldaan gevoel uit het bootje. Eenmaal terug in de stad, rusten we even uit in ons hostel. Aangezien we op tijd naar het vliegveld willen, gaan we bij tijds naar de stad om een leuke restaurantje op te zoeken waar we voor de laatste keer gaan eten. We komen terecht in een zeer traditioneel Peruaans restaurant waar we twee typische gerechten van hier eten. Aangezien we in de afgelopen 10 weken weinig toetjes hebben gegeten, trakteerden we onszelf op een heerlijk coupe met ijs. Na dit afsluitende diner, gingen we snel terug naar ons hostel om onze bagage op te halen en namen we een taxi die ons naar het vliegveld bracht. Hier moesten we even wachten op onze vlucht. Om 21:30 stegen we dan echt op en waren we op weg naar Lima. Een beetje vreemd voelt het wel aan om dan toch echt met onze terugreis begonnen te zijn. Als we geland zijn op Lima staat er een taxi chauffeur op ons te wachten die ons in een mooie auto meeneemt naar een prachtig hotel in de stad. Lydia’s vader heeft voor onze laatste nacht een kamer geboekt in het vijfsterren Sheraton hotel. Vol verbazing kijken we toe hoe onze tassen uit de auto gehaald worden en naar binnen worden gereden. Na ingecheckt te hebben, gaan we op weg naar onze kamer, en worden onze spullen netjes neergezet. Na wat instructies verlaat de butler de kamer en kijken we onze ogen uit op de prachtige hotelkamer waar niets ontbreekt. Hoewel we nog lang konden genieten van alle voorzieningen wees de klok aan dat het al 1 uur was geweest dus doken we snel in ons heerlijke bed. 

Vrijdag 18 mei - onze laatste dag in Peru

Na een korte nacht worden we wakker. Als we de gordijnen opentrekken, kijken we uit op een mistig Lima. We zitten op de 17e verdieping, waardoor we over de meeste flats en andere gebouwen heen kunnen kijken. Het ochtendverkeer raast onder ons voorbij. Op deze hoogte van het hotel kan je het gebouw voelen schommelen tijdens een lichte aardbeving. We hoorden dat dat gister het geval was.

Rond een uur of half negen zoeven we met de lift naar beneden om ons aan te melden voor het ontbijt. We voelen ons een beetje lopen in onze backpack-kleren. Bergschoenen en badslippers volstaan allebei niet echt, dus lopen we op sokken tussen de mannetjes in pak en dames op hakken. Tot half elf kunnen we genieten van de overvloed aan fruit, sapjes, yoghurt, broodjes, cakejes, vis, vlees en bereidde groenten. Het is leuk om te zien hoe de elite en wat zakenmensen omgaan met al dit lekkers. Bedienden komen langs om koffie en thee naar wens in te schenken en tussendoor worden onze vieze bordjes opgehaald en de tafel schoongemaakt. Als we onze maag gevuld hebben, gaan we op zoek naar het buitenzwembad op het terras, maar dat is helaas niet open. Lydia duikt in bad en Jessica zoekt de fitnesszaal op. We relaxen daarna in onze hotelkamer en werken daar voor het laatst de blog bij.

We hopen, voordat we een taxi naar het vliegveld nemen, nog wat te eten in de lounge die ze op de bovenste verdieping hebben. En dan wordt het echt tijd om afscheid te nemen van dit land! We gaan het zeker missen! Het getoeter en de sirenes van Lima. De zanderige woestijnkust. Het culturele Cuzco in het Andesgebergte. Het vochtige regenwoud met zijn talloze diersoorten. De hartelijke bevolking van lake Titicaca. De prachtige vulkanen bij Arequipa. De Colca canyon met de zwevende condors. Maar vooral de mensen, zoals David en Cathelyn, Mauricio, Julian en Elizabeth (de drie studenten die nog in het regenwoud zijn), gaan we zeker niet vergeten! Door alle ontmoetingen heeft dit land een plekje in ons hart gekregen. Soms leken 10 weken lang, maar achteraf is het voorbij gevlogen. We zijn dankbaar dat het allemaal goed verlopen is. We zijn niet erg ziek geweest, hebben altijd een dak boven ons hoofd en eten op ons bord gehad. We zijn gespaard voor ongelukken, diefstal of wat er ook kan gebeuren als je op reis bent! Vanavond hopen we terug te vliegen naar Nederland. We zien er weer naar uit om zaterdagmiddag rond 4 uur, na een goedverzorgde KLM-vlucht, onze familie te zien staan op Schiphol! En dan hopen we na 10 weken weer in ons eigen bed te slapen.

We willen jullie allemaal hartelijk bedanken voor het lezen van deze blog! Soms was het misschien een beetje te langdradig. Soms vergaten we wat belangrijks. En soms moeten we ons er toe zetten om er weer wat van te maken, want we hadden er niet altijd zin in. Achteraf gezien is de moeite niet voor niets geweest en zijn we blij dat jullie een kijkje konden nemen in onze reis. Voor onszelf is het ook leuk om achteraf nog te kunnen lezen. Jullie reacties waren altijd erg leuk en die hebben we heel erg gewaardeerd! We hopen dat jullie er van genoten hebben! En we hopen jullie weer gauw te zien!

Groetjes, Lydia en Jessica

6 Reacties

  1. Henrike de Visser:
    18 mei 2018
    Wij hebben hier genoten van jullie belevenissen, wat zullen jullie weer moeten wennen aan het gewone leven in Nederland! Hartelijk dank voor jullie mooie reisverslagen en foto's.
    Jullie schreven het zo levensecht soms leek het net of we naast jullie zaten.
    Wij wensen jullie een goede reis richting huis.
    De hartelijke groeten van Wim en Henrike de Visser
  2. Anne:
    18 mei 2018
    Met veel plezier heb ik jullie reisverslagen gelezen.
    Bedankt dames! Goede reis naar Nederland!
    Liefs,
    Anne
  3. Tamara:
    18 mei 2018
    Bedankt voor alle blogs, leuk om zo mee te kunnen kijken in Peru.
    Goeie reis naar huis dames!!
  4. Marijn:
    18 mei 2018
    Ik vond het erg leuk om het allemaal te volgen.

    Goede reis terug! Alvast sterkte met de jetjag
  5. Opa en Oma Fokke:
    18 mei 2018
    We hebben genoten van jullie verslagen en meegeleefd met jullie ervaringen. Dank daarvoor. Het zal best ff wennen zijn in ons vaderland. Sterkte daarmee. Overigens: het zal ons niets verbazen als er een reis-foto boek aankomt.
  6. Ilse:
    19 mei 2018
    Wat een geweldige verslagen. Echt met plezier gelezen. Hoop je binnenkort weer te zien. Groetjs, Ilse

Jouw reactie